Round 2 ||

حالا وقتیه که رنگ چشمات و بین شکلاتی و عسلی گم کرده م و حتی از لب خندت فقط اینو می دونم که قشنگه.

حالا وقتیه که آدمیت با پشت دست می خوابونه تو گوشم که مهم نیست اون کسی که مدتی کوتاه باهاش بودی چشمای درخشانی داشت یا لب خندش تو رو می کشت.

مهم اینه که چه قدر روحش قشنگ یا بلند و سبک و محکم و صبور بود. و از اون مهم تر، چه چیزهایی برای تو به جا گذاشت؟ آیا اون روح، مشتاق و منعطف و طالب رشد بود و هر قدر بالاتر می رفت، سعی می کرد توی سودمندی معراجش تو رم سهیم کنه؟