گفت یا برقا رو خاموش کن یا چشماتو ببند. فقط گوش کن.درو بستم. برقو خاموش کردم. پنجره رو به بارون بهاری باز کردم و به ماهِ کدرِ گوشهی قاب پنجره خیره شدم. وقتی شروع کرد خوندن، انگاری که اصلاً نفهمیدم این صدا و این کلمهها از کجا درومدند. داد زدم : وا

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

چو گل در دستِ بیدادِ تو پر پر شد نگاهِ من دلم میسوزد و کاری ز دستم بر نمیآید